Obejrzyj ...

Społeczności

Białczańśki na FB: eduJA na FB: Premiere Multimedia na FB:

 

Wsparcie - pomaganie
Pory roku i zabawy rozwojowe
Pory roku i zabawy rozwojowe
Współpraca
Współpraca
Gry i zabawy
Gry i zabawy
Ćwiczenia
Ćwiczenia
Stare dobre nożyczki
Stare dobre nożyczki
Równowaga
Równowaga
Previous Next
A A A

Terapia pedagogiczna to całokształt oddziaływań pedagogicznych, odpowiednich do diagnozy, których celem jest korygowanie niewłaściwych czy niepełnowartościowych zachowań ucznia. Zaplanowane działania o charakterze wychowawczym i terapeutycznym powinny tak aktywizować, by przez uruchamianie pozytywnych zmian motywacyjnych, usprawnianie zaburzonych procesów, korygowanie nietypowych zachowań, kompensowanie braków poszczególnych funkcji, przy jednoczesnym oparciu się na najmocniejszych stronach ucznia, umożliwić mu jego dalszy pełny rozwój.

Cele terapii pedagogicznej

Celem terapii pedagogicznej jest wspomaganie rozwoju w sferze fizycznej, poznawczej, emocjonalnej i społecznej dziecka z utrudnieniami, a także dysharmoniami rozwojowymi oraz tworzenie optymalnych warunków sprzyjających rozwojowi. Podejmowane działania mają na celu usprawnienie funkcji, które są zaburzone, z uwzględnieniem i wsparciem funkcji dobrze rozwijających się.

Cele szczegółowe terapii pedagogicznej

  • Aktywizacja i usprawnianie rozwoju słabiej rozwiniętych lub zaburzonych funkcji psychomotorycznych.
  • Wyrównywanie braków w zakresie wiadomości i umiejętności dziecka z uwzględnieniem podstawy programowej.
  • Usuwanie niepowodzeń szkolnych z wykorzystaniem różnorodnych metod pracy.
  • Eliminowanie następstw emocjonalnych i społecznych wynikających z niepowodzeń szkolnych.
  • Zaspokajanie potrzeb rozwojowych dziecka z uwzględnieniem specyfiki trudności, kontekstu powstawania i kompensacji.

Zasady pracy terapeutycznej

Działania terapeutyczne realizowane są w oparciu o następujące zasady:

- zasadę indywidualizacji zarówno środków, jak i metod oddziaływania korekcyjnego;

- zasadę powolnego stopniowania trudności uwzględniającą indywidualne możliwości dziecka;

- zasadę korekcji zaburzeń, czyli ćwiczenie przede wszystkim funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności z uwzględnieniem podatności dziecka na zmęczenie;

- zasadę kompensacji zaburzeń, czyli łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych w celu tworzenia właściwych mechanizmów kompensacyjnych, zmierzających do wytworzenia u dziecka takich mechanizmów psychologicznych, w których funkcje sprawniejsze pełnią rolę kompensacyjną i wspierają czynności funkcji zaburzonych;

- zasadę systematyczności opartą na systematyczności i częstotliwości ćwiczeń oraz odpowiednim dozowaniu ich w czasie;

- zasadę ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego nastawionego na eliminowanie sytuacji stresujących i zapobieganie im, na stworzenie odpowiedniego klimatu życzliwości i zaufania, w którym dziecko dobrze się czuje, na aktywizację i potrzebę współdziałania w eliminowaniu przez dziecko własnych kłopotów. Niesłychanie istotną rolę pełni tu także zadowolenie dziecka i stwarzanie sytuacji zaspokojenia jego potrzeby sukcesu.

Cele i zasady pracy terapeutycznej opracowano na podstawie materiału I. Czajkowskiej i K. Herdy (I. Czajkowska i K. Herda, 1989)

  • diagnoza pedagogiczna – rozpoznanie i ocena stanu osiągnięć ucznia, wyjaśnienie przyczyn tego stanu w odniesieniu do ucznia i jego środowiska oraz prognozowanie rozwoju jego osiągnięć; właściwa diagnoza trudności pozwala na podjęcie odpowiednich działań wspierających
  • dysgrafia – specyficzne trudności w zakresie opanowania techniki pisania (zaburzenia dotyczą niskiego poziomu graficznego pisma)
  • dyskalkulia (dyskalkulia rozwojowa) - specyficzne zaburzenie zdolności matematycznych
  • dysleksja (w wąskim rozumieniu) – specyficzne trudności w opanowaniu umiejętności czytania
  • dysleksja rozwojowa – zespół specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania, którego symptomy są na każdym etapie rozwojowym i występują od początku nauki szkolnej (określany w skrócie jako dysleksja); trudności objęte tym terminem przyjmują najczęściej formę dysleksji, dysgrafii, dysortografii i mogą występować w postaci izolowanej lub łącznie
  • dysortografia - specyficzne trudności w opanowaniu umiejętności poprawnego pisania (zaburzenia dotyczą różnego rodzaju kłopotów z prawidłowym zapisem, także błędów ortograficznych)
  • grafomotoryka – zdolność wykonywania ruchów dłoni i palców z wykorzystaniem narzędzia pisarskiego
  • hiperdysleksja - pojęcie to bywa używane do określenia trudności w czytaniu ze zrozumieniem; technika czytania jest dobra, ale treść przeczytanego tekstu jest niezrozumiała dla czytającego
  • kompensacja, kompensacja zaburzeń – wyrównywanie braków w jakimś obszarze poprzez zwiększoną aktywność w innej dziedzinie; łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych, aby wytworzyć mechanizmy psychologiczne, w których funkcje sprawniejsze pełnią rolę kompensacyjną i wspierają czynności funkcji zaburzonych
  • korekcja, korekcja zaburzeń – usuwanie nieprawidłowości, ćwiczenie funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności
  • lateralizacja - czynnościowa asymetria ludzkiego ciała, która wyraża się większą sprawnością narządów ruchu i zmysłów (oko, ręka, noga) położonych po jednej stronie ciała; brak funkcjonalnej dominacji jednej ze stron ciała może mieć negatywny wpływ na procesy edukacyjne dziecka
  • motoryka duża – zdolność wykonywania ruchów, w które zaangażowane są duże grupy mięśni (całe ciało lub duża jego część – ruch kończyn, tułowia, głowy)
  • motoryka mała – aktywność ruchowa dotycząca dłoni i palców
  • pseudodysleksja - trudności w czytaniu i pisaniu, które nie mają specyficznego charakteru, ze względu na to, że nie ograniczają się tylko do czytania i pisania, nie mają specyficznych symptomów i nie są uwarunkowane parcjalnymi zaburzeniami funkcji psychoruchowych; wynikają one z zaniedbania środowiskowego, błędów dydaktycznych szkoły, braku motywacji do nauki, przebywania w dwujęzycznym lub obcojęzycznym otoczeniu itp.
  • specjalne potrzeby edukacyjne – potrzeby, które ma każdy uczeń doznający różnego rodzaju trudności w uczeniu się, to potrzeby uczniów, którzy nie potrafią podołać wymaganiom programu nauczania realizowanego w standardowej formie i mają znacznie większe trudności w uczeniu się aniżeli większość rówieśników; zazwyczaj pojęcie to odnosi się jednak do potrzeb edukacyjnych dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością, zaburzeniami parcjalnymi, zaburzeniami w zachowaniu oraz ponadprzeciętnymi zdolnościami  czytaj więcej ...
  • specyficzne potrzeby edukacyjne – patrz –> specyficzne trudności w uczeniu się
  • specyficzne trudności w uczeniu się (zamiennie specyficzne potrzeby edukacyjne) – trudności w przyswajaniu umiejętności szkolnych występujące u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym, trudności te mają bardzo wąski i ograniczony zakres, najczęściej dotyczące nauki czytania i pisania lub matematyki
  • specyficzne trudności w uczeniu się matematyki – patrz –> dyskalkulia
  • specyficzne zaburzenia językowe (w literaturze najczęściej pod nazwą SLI - Specific Language Impairment) – nietypowe problemy w przyswajaniu języka ojczystego polegające na trudności w wypowiadaniu się oraz rozumieniu mowy
  • terapia pedagogiczna - zindywidualizowane, zaplanowane, odpowiednie do diagnozy oddziaływanie wobec dzieci z trudnościami w uczeniu się za pomocą środków dydaktycznych i wychowawczych na przyczyny oraz przejawy trudności edukacyjnych.
  • trudności edukacyjne – patrz trudności w uczeniu się
  • trudności w uczeniu się (zamiennie: trudności edukacyjne) - niemożność przyswojenia określonej wiedzy i umiejętności, związanych z przerabianym materiałem, w czasie przewidzianym programem nauczania, która może powodować zakłócenia w normalnym, codziennym funkcjonowaniu umysłowym, społecznym i emocjonalnym ucznia; jest to zjawisko niepożądane, dlatego tak istotne jest dążenie do jak najwcześniejszego wykrywania i rozpoznawania przyczyn trudności w uczeniu się, a następnie do eliminowania owych przyczyn.

 

Na podstawie:


Bogdanowicz M., Bućko A., Czabaj R., (2008) Modelowy system profilaktyki i pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom z dysleksją, Wydawnictwo Pedagogiczne OPERON Sp. z o.o., Gdynia.

Bogdanowicz M., (1994) O dysleksji czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu – odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli, Wydawnictwo Popularnonaukowe „LINEA”, Lubin.

Bogdanowicz M. (2007): Niezwyczajni uczniowie. W K. Kruszewski (red.), Sztuka nauczania. Czynności nauczyciela. Podręcznik akademicki. Warszawa.

Brejnak W., Zabłocki K. J., (1999) Dysleksja w teorii i praktyce, Warszawski Oddział Polskiego Towarzystwa Dysleksji Oddział Terenowy nr 1, Warszawa.

Czajkowska I., Herda K., (1989) Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne w szkole, WSiP, Warszawa.

Gajdzica Z., (2006) Specjalne potrzeby edukacyjne w Encyklopedia pedagogiczna XXI wieku, Tom V, pod red. T. Pilcha, Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa.

Custom

Produkt na dziś

Tabliczka mnożenia:

  • Interaktywna tabliczka mnożenia
  • Pomoc dydaktyczna
  • Pomoc terapeutyczna
  • Ćwiczenia samodzielne
  • Graficzna reprezentacja czynników
Custom

Lektura na dziś

Przygody Białczańskiego:

  • W Alpach
  • Pantograf
  • Białczański i górale
  • Białczański na Helu
  • Duży i okrągły